وقتی یک ساعت راه می رویم در بدن چه رخ می دهد؟

10 / 10
از 1 کاربر
بازگشت به لیست مقالات » | یکشنبه 11 تير 1396 در ساعت 14 : 7 دقیقه | نظرات کاربران ( 0 )

راه رفتن کار ساده ای به نظر می رسد؛ زیرا همه افراد سالم از کودکی این فعالیت را آموخته اند؛ تصور ما این است که این فعالیت طبیعی با گذاشتن یک قدم به جلو و تکرار آن انجام می شود و هیچ کار پیچیده ای صورت نگرفته؛ ولی پیاده روی یکی از مفیدترین فعالیت های بدنی شناخته شده و تاثیرات مثبت زیادی بر همه ارگان ها و عضلات بدن دارد.

وقتی این تمرین را شروع می کنید در 1 الی 5 دقیقه اول بدن برانگیخته می شود و مواد شیمیایی مولد انرژی در سلول ها برای سوخت و ساز آماده می شوند. در این دقایق ضربان قلب از 70 ضربه در دقیقه به حدود 100 تپش می رسد؛ در این هنگام گردش خون سریع تر و بهتر می شود و حرارت عضلات افزایش پیدا می کند و اصطلاحاً بدن گرم می شود.

در همان دقایق اولیه خشکی و گرفتگی مفاصل و عضلات برطرف می شود؛ زیرا مایع روان کننده که باعث می شود حرکت مفاصل راحت تر بشود، آزاد خواهد شد؛ در همین هنگام بدن حدود 20 کالری می سوزاند.در مدت استراحت نیز بدن درهر دقیقه یک کالری بیشتر می سوزاند؛ بعد از 5 دقیقه مصرف کربوهیدرات ها آغاز می شود.

پس از 5 الی 10 دقیقه، ضربان قلب از 100 به حدود 135 تپش در دقیقه می رسد؛ با افزایش سرعت در هر دقیقه 6 کالری بیشتر می سوزانید؛ در این زمان آزاد شدن یک سری مواد شیمیایی منجر می شود رگ ها گشادتر شده و فشار خون بالا برود؛ بنابراین خون که حامل اکسیژن تازه است، اکسیژن بیشتری به عضلات می رساند و انرژی مورد نیاز برای ادامه فعالیت عضلات به دست می آید.

در دقیقه 10 الی 20 پس از آغاز تمرین، دمای بدن افزایش پیدا می کند و عرق ریختن شروع می شود؛ در واقع رگ های خونی که نزدیک سطح پوست قرار دارند، برای پایین آوردن دما و متعادل کردن حرارت بدن گشاد می شوند؛ همچنین همراه با عرق مواد سمی و زائد از منافذ پوست خارج می شوند؛ در این زمان بدن در هر دقیقه حدود 7 کالری مصرف می کند؛ تنفس تندتر و عمیق تر می شود و ترشح هورمون هایی مانند گلوکاگون و اپی نفرین افزایش می یابد؛ در نتیجه عضلات سوخت و ساز بیشتری خواهند داشت.

اپی نفرین در واقع یک نوع انتقال دهنده عصبی به شمار می آید و ضربان قلب را بالا می برد، انبساط راه های هوایی را به همراه دارد، به انقباض عروق منجر شده و حالت جنگ و گریز به وجود می آورد؛ در این شرایط انرژی بدن چند برابر شده و فرد نیروی تازه ای پیدا می کند.

گلوکاگون نیز هورمونی است که در زمان افت غلظت گلوکز در خون می ریزد و بر خلاف انسولین عمل می کند؛ یعنی موجب می شود قند خون افزایش پیدا کند؛ وجود این ماده سبب می شود انرژی ورزشکار بیشتر بشود.

در دقیقه 20 الی 45 که زمان طلایی ورزش محسوب می شود، هورمون های شادی بخش همچون سروتونین و اندروفین از مغز آزاد می شود و فرد احساس سرزندگی و نشاط پیدا می کند؛ در این هنگام انسولین کاهش یافته و سلول های چربی وارد مرحله سوختن می شوند. تعرق بیشتر شده و چربی سوزی رخ می دهد.

در دقیقه 45 الی 60 که پایان مدت تمرین است ورزشکار احساس خستگی و کوفتگی می کند؛ چون در این زمان عضلات و ماهیچه ها با کمبود هیدروکربن مواجه شده اند؛ در این حین مصرف کالری کاهش پیدا می کند؛ ولی در مقایسه با مراحل اولیه ورزش هنوز کالری بیشتری در حال سوختن است.در 5 دقیقه انتهای تمرین باید آهسته راه بروید تا ضربان قلب به حالت عادی بازگردد؛ سپس از تردمیل پایین آمده و چند حرکت کششی انجام بدهید و هر چه سریع تر دوش بگیرید.پس از پایان تمرینات هوازی، چربی سوزی لااقل تا یک ساعت ادامه پیدا می کند.

ارسال نظر

عنوان نظر :
نام شما :
ایمیل :